Рубрика: Մայրենի

Էմիլը Լյոնբերգայից գրքի հեղինակն է Աստրիդ Լինդգրենը: Սկսեմ պատմել Էմիլի մասին: Էմիլը շատ չարաճճի տղա էր, նա միշտ հասնում էր իր ուզածին և ոչ ոքի չէր լսում: Էմիլն ուներ կլորիկ, կապույտ աչքեր, թմբլիկ, կարմիր երես և գանգուր, բաց շեկ մազեր: Ընտանիքի անդամներն էին հայրիկը, մայրիկը և փոքրիկ քուրիկը՝ Իդա անունով: Էմիլը հինգ տարեկան էր, բայց ցլի պես ուժեղ ու շատ ճարպիկ էր: Էմիլն ուներ նաև կապույտ գլխարկ, նա այնքան շատ էր սիրում այդ գլխարկը, որ իր գլխից չէր հանում, այո նույնիսկ քնելուց: Երբ որ Էմիլը քնում էր, նրա մայրիկը վերցնում էր նրա գլխարկը և տանում,իսկ Էմիլը գոռում էր՝<<Գդակս տու>> : Էմիլի մայրիկը չէր կարծում, որ արժե գլխարկով քնել, բայց Էմիլն այնպես էր գոռում, որ մայրիկը ստիպված տալիս էր նրա գլխարկը: Մի ծիծաղելու պատմություն պատմեմ գրքից: Էմիլը շատ էր սիրում մսով ապուր և միշտ չմփչմփացնելով էր ուտում այդ ապուրը:Մի անգամ նրա մայրիկն ասաց՝

1․ Իմ երկրում չի կարելի ծխել։ Եթե հանկարծ խախտես իմ երկրի օրենքները, դու պետք է նստես գետնին, նայես վերև և քո աչքերի մեջ կիտրոն կճզմեն։

2․ Իմ երկրում սովորում են տանը, իսկ դպրոցներում խաղում են։

3․ Իմ երկրում չի կարելի ասել չի կարելի,

4․ Իմ երկրում չի կարելի գողություն անել։

5․ Իմ երկրում չի կարելի լացել։ Լացողներին մեկ ամսով փակում են տանը

6․Իմ երկրում բոլոր մարդիկ պետք է կենդանի պահեն։ Ավելի հաճախ՝ շուն։

Ջաննի Ռոդարի

Ժամանակին մի երիտասարդ էր ապրում: Նա երազում էր մեծ գիտնական դառնալ: Գիշեր-ցերեկ սովորում էր, երկար տարիներ, ու մի օր վերջապես ինքն իրեն ասաց.
— Ես շատ բան եմ սովորել, գիտնական եմ դարձել և հիմա բոլորին ցույց կտամ‚ թե ինչեր կարող եմ անել:

Ջաննի Ռոդարի

Անբան Ջովանինոն շատ էր սիրում ճամփորդել: Ճամփորդեց-ճամփորդեց,  ու  հայտնվեց մի երկրում, որտեղ ոչ մի սուր բան չկար: Տներն այդ երկրում կառուցված  էին առանց սուր անկյունների, դրանք կլոր էին:  Շենքերի տանիքներն էլ էին կլոր: Ճանապարհին, որով քայլում էր Ջովանինոն, թփերի ու վարդերի պուրակ կար: Ջովանինոն ցանկացավ վարդով զարդարել իր բաճկոնը: Նա փորձեց զգուշությամբ պոկել վարդը, որ մատը չծակի, բայց հանկարծ նկատեց, որ  փշերը չեն էլ ծակում:

Հավը Մեղվի վրա ծիծաղելով ասաց մեկ անգամ.

— Ինչ անշնորհք ՝ ճանճ ես դու, ամբողջ օրը ծաղկից ծաղիկ ես թռչկոտում և ոչ մի բանի պետք  չես գալիս:

— Իսկ դու, հավիկ — մարիկ, ինչ ես շինում,- հարցրեց մեղուն:

— Միթե չգիտես, թե ինչ եմ շինում, ես քեզ նման պարապ — սարապ  չեմ տզտզում: Ես օրը մեկ ձու  եմ ածում, մեկ ձու, գիտես մեկ ձուն քանիս է:

— Գիտեմ, գիտեմ, հասկացա: Բայց ես մինչև  հիմա կարծել եմ, թե դու օրը հարյուր ձու ես ածում:

Մի օր, հանդիպեցին շունն ու կատուն։ Կատուն սկսեց ծաղրել շանը։

—Այ անպետք շուն, հերիք է գլուխներս տանես։ Առավոտից իրիկուն հաչում ես, հա հաչում։ Կարծես թե մեծ գործ ես անում։