Հազար մեկ թվականի աշնանամուտին Անի քաղաքը ցնծության մեջ էր: Տրդատ ճարտարապետն ավարտել էր Անիի Մայր տաճարի կառուցումը: Գագիկ արքայի հրավերով եկել էին Հայոց աշխարհի բոլոր իշխաններն ու բոլոր հոգևորականները որպեսզի մասնակից լինեն տաճարի օծմանը: Հոյակերտ, վայելչատես տաճարը կանգնել էր իր բարձրաբերձ կամարներով ու զարդարուն խորանով:Տաճարի գլուխը ծուլվել էր ամպերին: Լուրսարձակ ջահերի թրթռացող լույսը նման էր երաժշտական ելևեջի: Նրբահյուս քանդակների ու զարդանախշ սյուների վրա ծավալվող լույսը մի սրբազան խորդավորություն էր ստեղծում շուրջը : Այդ պահին գմբեթն ասես լողում էր երկնքում, քանի որ շատ թեթև ու օդեղեն էր թվում:
Ելևէջի, Ելևէջի, Ելևէջի, Ելևէջի, Ելևէջի, Ելևէջի:
Ձուլվել, Ձուլվել, Ձուլվել, Ձուլվել, Ձուլվել, Ձուլվել:
Բարսեղյան Մհեր 